Jasmijn is al geslaagt!
‘Je bent al geslaagt’ is te lezen op het welkomstbord bij de ingang van De Ruimte. Vorig jaar heeft Jasmijn (19) dat bord geschilderd.
Jasmijn: ‘Er zit een spelfout in en één letter is omgedraaid. Ik heb dat niet bewust gedaan, maar ergens ook weer wel. Normaal zou ik het van tevoren opschrijven en aan iemand vragen of ik het goed heb gespeld. Nu dacht ik: dat ga ik bewust niet doen, want het is toch ‘al geslaagd’? Dan zie ik daarna wel of er spelfouten in zitten. Ik ben er nu heel blij mee. Tijdens rondleidingen worden er vaak vragen over gesteld, en dan vind ik het leuk om erover te vertellen. Eén keer maakte iemand wel een vervelende opmerking: dat je dat als school niet zou moeten uitstralen want dan lijkt het alsof er domme mensen… Zij wist niet dat ik het had geschreven. Ik ben meteen weggegaan omdat ik tranen voelde opkomen.
Al toen ik heel jong was, kwam ik erachter dat ik dyslexie had, zwaar dyslexie. Vroeger heb ik me daar heel onzeker over gevoeld. Ik had soms het gevoel dat ik dom was of zo… Nee, zo wil ik het niet noemen, maar dat was wel wat ik voelde. Het maakte dat ik altijd heel erg mijn best deed om het goed te doen. En dat kostte veel energie.
Op de basisschool had ik een docent, zij wilde het ook heel goed doen. Ze heeft het nooit echt gezegd, maar ik had wel altijd het gevoel dat ik het niveau van de klas een beetje omlaag haalde. Dat zei ze niet, maar elke keer als ik een vraag had of vroeg of ze het nog een keer wilde uitleggen, was er weer een zucht. Ze gebruikte ook beloningssystemen: als je bij dictee alles goed had, kreeg je edelsteentjes. Als je drie fouten had, dan mocht je alsnog wat. Het ging mij niet om de steentjes, maar voor mij was het weer een bevestiging dat ik het niet goed deed. Want ik kreeg als enige niets. Dit is maar één keer gebeurd. Maar het feit dat ik het nu nog zo goed weet, zegt wel wat over de impact die het had op mij. Ik had altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Dat is op De Ruimte veel minder geworden, maar ik kan het nog steeds weleens voelen.’
Drie jaar geleden kwam Jasmijn bij De Ruimte terecht. Ze zou eigenlijk naar het mbo gaan, zonder examen, met een warme overdracht. Vanwege haar dyslexie en vermoeidheid. Vlak voor het examenjaar werd door verschillende mensen benadrukt hoe belangrijk een examen is en voelde ze de druk toenemen.
Jasmijn: ‘In de zomervakantie voelde het niet meer goed. En we hadden al van De Ruimte gehoord. Zo kwam ik hier. Bij de rondleiding voelde ik direct: dit is mijn school. Maar de eerste kijkdag vond ik heel spannend. Ik zag al die groepjes en iedereen kende elkaar, ik had geen idee waar ik naartoe moest. Toen ik thuis kwam zei ik dat ik niet meer terug wilde. Maar ergens voelde ik dat De Ruimte wél mijn plek was. Ik besefte ook dat ik dit soort dingen altijd al eng heb gevonden. Dat het altijd terug zou blijven komen als ik er niet nu doorheen ging. Dus ben ik het toch aangegaan. Gelukkig vond ik een veilige plek in het atelier. Daar leerde ik al snel Alexandra, Zara en Olivia kennen. In een week had ik mijn beste vriendinnen ontmoet!
Die week had ik een project bedacht: ik vroeg me af of ik de deur van het atelier kon beschilderen? Ja hoor, dat kon. Aan het eind van de eerste week durfde ik voor het eerst in de grote zaal te gaan zitten, dat was een hele stap. Ik moest letterlijk een drempel over. Ik weet nog dat stafleden mij ineens zagen en naar me toe kwamen: ‘Hé, ben jij nieuw?’
Zo heb ik de eerste weken veel angsten overwonnen. Ik kan me niet alles meer herinneren, wel dat ik in die eerste week al heel erg was gegroeid. Gewoon door alles aan te gaan, en te zeggen: ‘Ja, ik voel nu angst, maar ik ga het toch doen’. Ik denk dat ik dat sowieso al van plan was, maar het hielp om die angst uit te spreken. Bij ons thuis wordt veel gepraat over gevoel en durven we emoties te tonen. Angst is niet iets slechts. Dat is er gewoon.
De eerste keer dat ik voorzitter was van de domeinkring vond ik het heel spannend. Net als mensen aanspreken, iets vragen of voor het eerst naar de schoolkring gaan. Zingen met de band voor de hele school. Eigenlijk vond ik alle eerste keren heel spannend. Maar ik denk dat iedereen dat wel heeft. Ook een les bezoeken vond ik in het begin best eng, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Maar al vrij snel voelde ik: dit is eigenlijk wel heel fijn. Ik ben de afgelopen drie jaar erg gegroeid en ik durf mezelf te laten zien. Het radio-interview dat we laatst deden vond ik wel weer spannend, maar dat ben ik met dezelfde houding aangegaan.
Op De Ruimte kon ik doen wat mij gelukkig maakte. Ook omdat ik het vertrouwen voelde van iedereen. Na een week dacht ik al: wauw, ik kan zoveel doen op deze school! Alles wat ik wil kan ik zelf maken. En ik kan ideeën inbrengen. Mijn eerste motie die ik voor de schoolkring schreef ging over kamperen op school, met Zara. Nadat die consent was gegaan hebben we dat gedaan, tijdens een schoolweek.
De Ruimte heeft een groot terrein rond het gebouw, met veel gras en bomen. Achter de school zijn er de Soester Duinen en het bos Op Hees. Onder schooltijd kunnen studenten daar naar toe, en Jasmijn heeft daar vaak gebruik van gemaakt.
Jasmijn: ‘Een belangrijk onderdeel van mijn tijd op De Ruimte was het wandelen. We begonnen met een kleine groep, wat uitgroeide tot een grote groep waarmee we elke vrijdagmiddag naar het bos gingen. Dat was bijzonder en er ontstonden vaak diepere gesprekken. Tijdens een van die wandelingen is het plan ontstaan om samen met Olivia te gaan interrailen naar mooie wandelplekken in Europa. Dat hebben we vorige zomer gedaan en we hebben gewandeld in Duitsland, Slovenie, Kroatie en Italië. Dit jaar gaan we naar Engeland, wildkamperen en hiken in de bergen, wat een avontuur!
Waar ik ook alle ruimte en tijd voor had, was gitaarspelen. Ik weet nog dat jullie vroegen: wat wil je leren? Gitaarspelen, ja dat is mijn doel. Nou, daar ben ik het eerste jaar ook mee begonnen! Mijn doel was niet om professioneel gitarist te worden, maar om mezelf te kunnen begeleiden. Na één jaar kende ik de basisakkoorden en kon ik mezelf gaan begeleiden bij zang. Vorig jaar zat mijn rooster vol met alleen maar muzieklessen en band repetities. Sinds dit jaar ben ik ook zelf gaan schrijven. Ik schreef altijd al wel gedichten, nu heb ik de passie voor muziek, zingen en dichten samengevoegd tot liedjes schrijven, het geeft me veel rust en ik kan mijn gevoel erin kwijt. Ik heb nu drie liedjes geschreven. Het zijn liedjes die dicht bij mezelf staan.
Afgelopen schooljaar heeft Jasmijn samen met een groep medestudenten, staflid Francisca en dramadocent Celestine gewerkt aan een musical: ‘Eldoria Memoria, de legende van Eikendal’. Het verhaal en de liedjes hebben ze samen geschreven, de muziek gecomponeerd. Ook Jasmijn heeft een lied geschreven en ze speelde de rol van de ‘slechterik’ Malvin. Hoe heeft ze dat ervaren?
Jasmijn: ‘Met de hele groep zijn we er naar toe gegroeid. Tijdens de musical was ik echt in mijn element. Ik heb altijd gezegd dat ik naar een musical- of theaterschool wilde. Maar ik had heel lang te weinig energie. Sinds ik op De Ruimte zit gaat dat beter. De musical was veel werk, maar iedereen deed met zoveel enthousiasme mee en het was zo fijn om dat te doen, dat het ook heel veel energie gaf. Nu heb ik auditie gedaan voor een theateropleiding in Amsterdam, Pact+, Ik voelde dat ik er helemaal klaar voor was. En ik ben heel blij dat ik ben aangenomen!
Ondanks mijn dyslexie wilde ik vroeger graag schrijver worden maar nog liever wilde ik musicalster worden. Nu ga ik de theaterschool doen en wil ik die twee passies combineren en theaterstukken gaan schrijven. En natuurlijk mijn liedjes daarin verwerken.
Nog ben ik steeds wel perfectionistisch en wil ik het heel graag goed doen. Dit jaar ben ik weer lessen gaan volgen: Nederlands, rekenen en Engels. Ik merkte dat ik weer minder energie had en dat het best wel wat stress gaf. Ik besef steeds meer hoe mijn perfectionisme me in de weg kan zitten, en dat ik daar iets aan wil doen. Maar de eerste stap voor dit jaar was me er bewust van worden.
Ik heb door mijn dyslexie geleerd om op andere manieren te leren. Ik kan heel goed luisteren, als iemand mij een verhaal vertelt, kan ik het nog in detail na vertellen. En als ik een tekst voor het theater uit mijn hoofd moet leren, dan ken ik het na twee keer luisteren. Dat zijn allemaal dingen die ik heb geleerd doordat ik niet goed kan lezen. De onzekerheid over iets niet kunnen lezen kan ik steeds meer loslaten.
En wat vind je van onze slogan, ‘Je bent al geslaagd’? Was je al geslaagd toen je kwam?
Jasmijn: ‘Ja, ik denk het wel. ‘En nu ben ik nog geslaagder.’
‘Dat ik mag zijn’
Liefde beschreven
In lijn van de tijd
Geworteld in het leven
Lijkt toekomst eeuwigheid
Kijk altijd naar de zon
Stralen vallen op mijn gezicht
Maar soms wil ik verdwijnen in de stilte, achter de schaduw van mijn licht
Om los te laten als een kabbelend water
Ook al voelt het als woeste oceanen
En in dat water
Weerspiegeld dat het mag zijn
Gewoon mag zijn
Hier nu zijn
Altijd zijn
Dat ik mag zijn
Samen zijn dat steeds opnieuw verbindt
Warmte en zachtheid
Als fluisteren van de wind
Maar soms kan ik verdwalen
In het donker ben ik bang
Maar de sterren ze zullen stralen
Lijkt de weg wat minder lang
Om los te laten als een kabbelend water
Ook al voelt het als woeste oceanen
En in dat water
Weerspiegeld dat het mag zijn
Gewoon mag zijn
Hier nu zijn
Altijd zijn
Dat ik mag zijn
Om los te laten als een kabbelend water
Ook al voelt het als woeste oceanen
En in dat water
Weerspiegeld dat het mag zijn
Dat ik mag zijn
